ابن الحسين عليهما السّلام بعض ولده فقال يا بنيّ ! اشكر من أنعم عليك و أنعم على من شكرك فانّه لازوال للنّعمآء إذا شكرت و لا بقآء لها إذا كفرت ، و الشّاكر بشكره أسعد منه بالنّعمة الّتى وجب عليها الشّكر و تلا : لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ . [ الحديث 864 تحريم كفر المعروف ] و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن سماعة ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : إنّ اللّه منّ على قوم بالمواهب فلم يشكروا فصارت عليهم و بالا ، و ابتلى قوما بالمصائب فصبروا فصارت عليهم نعمة . [ الحديث 865 في الشكر ] و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن السّكوني ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : الطّاعم الشّاكر له من الأجر كأجر الصّائم المحتسب ، و

--> پس فرمود : اى فرزند من ، شكر كن كسى را كه بر تو انعام نموده ، و انعام كن بر كسى كه سپاسگزار تو است ، زيرا هر نعمتى كه سپاس آن بجاى آورده شود زائل نگردد ، و هر نعمتى كه كفران شود باقى نماند ، و سپاسگزار نعمت ، سعادتمندى و بهره‌اش بسبب شكر او بيشتر از بهره و استفادهء از خود آن نعمتى است كه شكر آن واجب شده ، پس ( اين آيه را ) تلاوت فرمود : لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ ( يعنى اگر نعمتهاى مرا سپاسگزارى نمائيد البته نعمتها را بر شما افزايش مىدهم ، و اگر كفران و ناسپاسى كنيد همانا عذاب و شكنجهء من سخت است يعنى نعمتها از شماها گرفته مىشود و دوباره بدست شما نمىافتد ) . شكر نعمت نعمتت افزون كند * كفر نعمت از كفت بيرون كند ( 1 ) 864 - و نيز در همان كتاب و باب : از سماعه از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : همانا خداوند منت گذاشت بر گروهى از مردم بنعمتها و بخشش‌هاى خود و چون سپاس آن نعمتها بجا نياوردند آن نعمتها بر آنها و بال گرديد ( يعنى نعمتها مبدل بناراحتى و سختى گرديد ) و گروهى را بمصيبتها و ناملايمات ، ( در زندگى ) مبتلا نمود و چون شكيبائى ورزيدند آن مصيبتها و گرفتارى بناملايمات ، نعمت ( و راحتى و آسايش ) بر آنان گشت . ( 2 ) 865 - و نيز در همان كتاب و باب : از سكونى از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه رسول خدا ( ص ) فرمود : كسى كه طعامى بخورد و شكر آن بجاى آورد پاداش او چون پاداش روزه دارى است كه براى ( خوشنودى ) خداوند روزه گرفته و پاداش خود را